Bella Vita Australian terriers

Terier australijski jest pełnym energii, wspaniałym domowym psem i kompanem. Z zapałem uczestniczy we wszystkich rodzajach aktywności, jakie mu z się zaproponuje i to zarówno w nauce posłuszeństwa jak i w ćwiczeniach zręcznościowych. Ten mały , bystry pies uwielbia się przymilać, być w ruchu i pokonywać stawiane przed nim zadania. Dlatego z powodu jego inteligencji najlepiej bardzo wcześnie zacząć edukację w zakresie posłuszeństwa.,/p>

Aussie jest wścibski i ciekawi go wszystko, co się dzieje w sąsiedztwie. Ma świetny słuch i doskonały wzrok, co czyni go wybitnym psem stróżującym. Może zaadaptować się do każdego klimatu ze swym szczelnym , wodoodpornym podszerstkiem przepuszczającym ledwie kilka kropel. Aussie będzie kochał całą swoją ludzką rodzinę ale prawdopodobnie przywiąże się szczególnie do jednego jej członka. Jest szczególnie czuły dla dzieci i osób starszych. Ma wspaniałą osobowość i jest pełen miłości , którą darzy swojego właściciela bezgranicznie. Mówi się, że ma na tyle długie nogi, by nie pobrudzić się zbytnio błotem, i jest dostatecznie mały, by pasować do każdego domu. Generalnie jest rozkosznym niedużym pieskiem, który szybko stanie się członkiem rodziny.

Historia powstania terierów australijskich zaczyna się prawdopodobnie podczas kolonizacji Australii. Emigranci z Anglii i Szkocji przybywali z całym dobytkiem i inwentarzem wśród którego znalazły się i niewielkie psy.

Na początku XIX wieku osadnicy z Tasmanii wyhodowali dwubarwne teriery ważące od 3,5 - 5 kg , o niebieskiej sierści , z brunatnymi nogami i pyskiem zwanych BROKEN - COATED TERRIERAMI . Psy te były cenione za doskonały słuch, który pozwalał im rozpoznać każdego obcego zbliżającego się do farmy. Przyjmuje się , ze korzenie tych psów sięgają rasy Yorkshire terier i nie wykluczone, że Yorki są przodkami teriera australijskiego. Jednak ówcześni hodowcy starali się otrzymać większego, szorstkowłosego psa , który dobrze radziłby sobie ze szkodnikami panoszącymi się na fermach - wężami, królikami i innymi małymi zwierzętami. Broken - Coated Teriery zaczęto krzyżować z Cairn Terierami , by otrzymać szorstkowłosą i odporna na warunki atmosferyczne sierść. Wczesnego Teriera szkockiego użyto nie tylko w celu poprawienia jakości sierści ale również do uszlachetnienia głowy. Dandie Dinmont Terier dał miękką , jedwabistą czuprynkę na głowie a Skye terier przekazał stojące ucho i długie ciało. Manchester Teriery i Yorkshire Teriery wzbogaciły kolor sierści aussie. Poprzez Cairn teriera w tworzeniu rasy brały tez udział Teriery Irlandzkie , Border Teriery i Norwich Teriery, które są odpowiedzialne za rude i piaskowe umaszczenie terierów australijskich.

W tamtych czasach australijczyki były bardzo niewyrównaną w typie rasą. Hodowcy bardzo się różnili w poglądach jak właściwie powinien wyglądać terier australijski. Niestety różnice te nawet dzis dają o sobie znać , nadal potrafią rodzić się aussie ze zwisłym uchem . Jeden z bardziej znanych hodowców australijczyków Mr. Eric Dart pisał , że według wszelkiego prawdopodobieństwa, terier australijski w czasie gdy zapisywano pierwszy standard rasy był byle jak skojarzonym małym psem.

W 1872 r. w Melbourne, aussie zostały po raz pierwszy pokazane w klasie "Broken - Coated Terrier", w 1880 r. zostały sklasyfikowane jako "Blue and Tans" a w 1884 r. wystawiono je jako " Australian Rough-Coated Terriers ". Wtedy też po raz pierwszy wystawiono obok typowych, błękitno - podpalanych psy o rudym umaszczeniu.

W 1889r. założono w Melbourne Klub Australian Rough Coated Terrier, w 1901 klub liczył 50 członków, a na przełomie wieków na wystawach aussie zaczęły pojawiać się bardzo często.Stały się cenionymi i lubianymi psami do towarzystwa.

W 1896 r. ustanowiono standard rasy , dając hodowcom obraz , jak rasa powinna wyglądać i jakie cechy powinni uwzględnić w swoich programach hodowlanych. Oryginalny standard dopuszczał zarówno postawione jak i opuszczone uszy , zmieniono to dopiero w roku 1920 zezwalając tylko na stojące uszy.

WYGLĄD OGÓLNY : mały zwarty i krzepki , średniokościsty terier , o wydłużonym ciele , ze stojącymi uszami i naturalnym nie ciętym ogonem; błękitno-podpalany lub jednolicie rudy, z szorstką zewnętrzną sierścią, z wyraźnie zaznaczoną kryzą i fartuchem oraz miękką czuprynką na głowie.

WYMIARY : idealna wysokość w kłębie to 25-28 cm.

PROPORCJE : ciało jest długie w stosunku do wysokości, długość pleców od kłębu do nasady ogona jest w przybliżeniu o 2,5-4 cm większa od tej od kłębu do ziemi.

Trzeba pamiętać, że dobra kondycja, właściwa budowa symetria i równowaga wymiarów determinują właściwą wagę.

GŁOWA : jest długa i mocna; długość pyska jest równa długości czaszki.

OCZY : małe, od ciemnobrązowych do czarnych /im ciemniejsze tym lepiej/, głęboko osadzone, oprawa czarna, owalna w kształcie. WADY : jasne lub wyłupiaste oczy.

USZY : małe, wyprostowane, osadzone wysoko z tyłu głowy, zawsze stojące, bez tendencji do ukośnego opadania.

CZASZKA : oglądana od frontu czy z boku jest długa i płaska, nieco dłuższa niż szersza i dobrze wypełniona, z delikatnym ale widocznym stopem.

PYSK: mocny i potężny, dobrze wypełniony.

SZCZĘKI: potężne.

NOS: czarny, pożądany wolny od włosów obszar o kształcie odwróconej litery V, rozciągający się od nosa do krawędzi pyska.

WARGI: zwarte, ciemnobrązowe lub z czarną obwódką.

ZGRYZ: nożycowy , zęby właściwych rozmiarów.

SZYJA: długa, lekko łukowato wygięta , mocna, łagodnie spływa ku grzbietowi.

LINIA GRZBIETU: prosta i solidna.

TUŁÓW : o zwartej, krzepkiej konstrukcji, ze sprężystymi, lecz nie zaokrąglonymi żebrami, klatka piersiowa sięgająca nieco poniżej łokci ; lędźwie mocne i dość krótkie.

OGON : osadzony wysoko, naturalnej długości nie cięty , najlepiej gdy jest noszony wyprostowany .

KOŃCZYNY PRZEDNIE : proste, równolegle ustawione patrząc od przodu, powinny być dobrze osadzone pod ciałem.ŁOPATKI : długie opadające do tyłu prawie dotykające kłębu . Długość ramienia jest porównywalna do długości łopatki , a kąt pomiędzy nimi to 90 stopni. WADY : wyprostowane, luźne łopatki. ŁOKCIE : dobrze przylegające do klatki piersiowej. ŚRÓDRĘCZE: mocne, lekko tylko pochylone, nie powinny być skośnie ustawione . ŁAPY : małe, kształtne, podobne do kocich, palce zwarte. PAZURY : krótkie i silne , czarne.

KOŃCZYNY TYLNE : szerokie, średniej długości. Gdy patrzymy na nie z tyłu powinny być względem siebie równoległe, od stawów skokowych po łapy. Nie mogą być ustawione ani szeroko, ani wąsko. WADY : brak muskulatury lub nadmierne umięśnienie. UDA : silne i muskularne . STAWY KOLANOWE : dobrze kątowane. STAWY SKOKOWE : nisko położone, o dobrych kątach. ŁAPY : jak u kończyn przednich.

RUCH : Równoległy, elastyczny i energiczny. Kończyny oglądane od przodu są równoległe w akcji, łopatki, łokcie i nadgarstki nie są luźne. Kończyny tylne swobodnie pracują w kolanach i stawach skokowych, ich wyrzut jest energiczny i wydajny. Oglądane od tyłu, od stawów skokowych do ziemi, są równoległe wobec siebie, w ruchu ani wąsko, ani szeroko rozstawione.

OKRYWA WŁOSOWA : włos zewnętrzny jest szorstki i prosty, podszerstek jest krótki i miękki. Na kufie, dolnej części kończyn i łapach włos nie jest długi.

UMASZCZENIE : terier australijski występuje w dwóch zasadniczych kolorach : błękitny podpalany i rudy.

KOLOR BŁEKITNY PODPALANY : błękitny , ciemnobłękitny, stalowo-błękitny, ciemnoszaro-błękitny i srebrzysto-błękitny ; u srebrzysto-błękitnych każdy włos jest na przemian błękitny i srebrzysty, z ciemniejszymi końcówkami. Podpalanie jest intensywne (nie piaskowe) tak nasycone jak to tylko możliwe, występujące na kufie, uszach, spodniej części tułowia, dolnych partiach kończyn, łapach, wokół odbytu . Grzywka srebrzysta lub o ton jaśniejsza niż kolor na głowie.

KOLOR RUDY : to każdy odcień jednolitego piaskowego i jednolitego rudego im czystszy tym lepszy. Grzywka srebrzysta lub o ton jaśniejsza od sierści na ciele.

WADY ; czarna sierść u dorosłego psa na całym ciele, brunatne plamki na błękitnej części sierści lub osmolenia na rudej sierści. U każdej maści białe plamki na klatce piersiowej czy łapach stanowią wadę.

TEMPERAMENT : terier australijski jest obdarzonym werwą, czujnym i pewnym siebie psem. Jako towarzysz jest przyjazny i wrażliwy. WADY : płochliwość, nieufność lub agresywność wobec ludzi.

"Kopiowanie w/w treści bez zgody właściciela - ZABRONIONE ! "

Data ostatniej aktualizacji: 2008-08-17.